Çağdaş Hekimler gurubunu 1988 de kurmuştuk. O zamana kadar Antalya Tabip Odasının pek bir varlık göstermediğine, sesini tam duyurmadığına inanıyorduk. Gençtik, heyecanlıydık. Bize inanan arkadaşlarımızın da desteği ile seçimleri aldık. Kendimize “Çağdaş” demiştik çünkü yenilikten, katılımdan, değişim için mücadeleden yanaydık, ilerciydik. Hemen yoğun çalışmalara başladık; komisyonlar kuruldu, üyelerimize ulaşılmaya çalışıldı, toplantılar yapıldı. O günlerden aklımda kalan en önemli duygu, ekip çalışması ve bunun getirdiği keyiftir.
Kısa sürede Türkiye’nin en aktif tabip odası olduk. TTB alacağı kararları bize danışır oldu, görüş belgelerini, raporları biz hazırlar olduk. Başarılarımızda belki de en önemlisi, Antalya’daki hekimlerin hemen hepsini kucaklayabilmemiz, çalışmalarımıza katabilmemizdir.
Zaman içinde hekimlerin odalarına olan ilgilerinin ve katkılarının giderek azaldığını, hekimlerin guruplara bölündüğünü ve bu gurupların en temel ilkelerde bile anlaşamadığını üzülerek izledim. Görüş ve fikir ayrılıkları her zaman olur, olacaktır. Ama ortak noktada buluşabilmek, bazı şeyleri almak ama bazı şeyleri de vermek, anlaşabilmek çok mu zor? Hepimiz hekim değil miyiz? Mesleğimizin saygınlığını korumak, kendimizin ve vatandaşlarımızın ortak çıkarlarına sahip çıkmak konusunda beraberce çalışabilmek niye mümkün olmuyor? Gücümüzü niçin parçalıyor, niçin birbirimizi suçlayıp, üzüp, kırıyoruz?
Ben bütün hekimlerin yenilikten, katılımdan, değişim için mücadeleden yana, yani çağdaş olmaları gerektiğini düşünüyorum. Bu tutumu bize mesleğimizin özellikleri dayatıyor. Elbette ülkemizdeki kargaşa bizi de etkiliyor. Ama tam da bu kargaşa nedeniyle Türkiye’nin hep en ilerici kesimini oluşturmuş olan hekimlerin yine topluma örnek oluşturmaları, doğru yolu göstermeleri gerekiyor. Bunun için ise önce biz birbirimize saygılı olmalı sonra da çok, hem de çok çalışmalıyız.
Prof. Dr.Necati Dedeoğlu
Tıp Fakültesi
