Kim bilir? Belki o gelmez, biz ayaklanır gideriz!
Beklemek…
Hepimizin, umudu geleceğe taşıyacak bir beklediği var elbet bu hayatta;
Kimimiz kutsal haberciyi bekler, göklerden iniversin diye…
Kimimiz sarı saçlı-mavi gözlüyü, bir daha geliversin diye…
Kimimiz de çocukluğumuzdan ya da hararetli gençliğimizden fırlayıp gelecek bir süper kahramanı bekler, kim bilir…
İnsanlar, kendi geleceklerini kurma adına eylem oluşturacak bir seçenekleri kalmadığını sandığında beklemeye başlar.
Olağanüstü bir döneme tanıklık ediyoruz… Saçmalıklar silsilesi ardı sıra dökülüyor ortaya. Ne zaman başladı bu? Nereye kadar gidecek? Nasıl sonuçlanacak?
Onlarca soru kafamızda… Sorular çoğaldıkça ve baskı arttıkça geri çekilmemiz ve kendi duvarlarımızı örmemiz kaçınılmaz…
Başlangıcı ve bitişi olmayan günler yaşıyoruz… Her an değişebilen, devamlı tekrarlardan oluşan, sonra başladığı yere geri dönen ve akıp giden bir zaman döngüsü içinde sonsuzluğa gidecek ve sanki orada patlayıverecekmiş gibi…
Ve gözümüzün önünde gerçekleşen bunca akıl dışı şeye rağmen, süreci değiştiremeyeceğimizi düşünmenin çaresizliği zihnimizde büyüyen…
İşte bu çaresizliği yok edip yaşama tutunabilmenin yolunu -bundan ikiyüz bin yıl önce- vahşi doğaya karşı yan yana durabilmeyi ve birlikte paylaşmayı keşfederek buldu insan…
Evet… hayata bizim gibi bakan, yan odada çalışan arkadaşımızdan veya yukarıdaki komşumuzdan çok farklı değiliz, biz de bekliyoruz… aynı sizin gibi
Hiç değilse bir araya gelelim, dertleşelim, göz göze bakarak gülümseyelim, kucaklaşalım, sohbet edelim, bilgilerimizi paylaşalım…
Beraber bekleyelim!
Kim bilir? Belki o gelmez, biz ayaklanır gideriz!
